Ga terug naar nieuws overzicht

Vera Vertelt over Roy

Roy ontdekt gaandeweg wat echt bij hem past

Als jobcoach ontmoet ik mensen die van ver komen. Dit keer het verhaal van een jongen die een moeilijke jeugd heeft gehad. Veel tegenslagen en op jonge leeftijd moest hij al voor zichzelf zorgen. Hij staat open voor begeleiding en wil graag samen op zoek gaan naar een fijne werkplek waar hij echt zichzelf kan zijn. 

Hij is jong, ergens in de 20, ik maak kennis met hem op een herfstige dag. Hij oogt ook jong, een wat onhandige houding, een ietwat verlegen maar lieve, brede lach en een kop vol krullen.

Roy gaat onwennig in de stoel zitten en kijkt bedachtzaam om zich heen. Ik scoor een beker chocolademelk voor ons en vraag hem wat hij verwacht, van het traject met een jobcoach. Hij warmt zijn handen aan de beker en kijkt nog steeds bedachtzaam voor zich. “Ik weet het niet”, antwoordt hij met zachte stem. “Wat kan en mag ik verwachten?”. Ik wil full speed vertellen wat ik allemaal voor hem kan doen in het traject, maar iets houdt mij tegen. Zijn zachte stem? Zijn bedachtzaamheid?

In het pleeggezin voelde hij zich niet welkom
Ik begin maar gewoon wat vragen te stellen. Uit zijn antwoorden blijkt dat hij in het verleden speciaal onderwijs heeft gevolgd. Ik vraag waarom hij naar een speciale school moest. Hij schudt lichtjes zijn hoofd en zegt dat een psychiater waar hij een gesprek mee had de diagnose autisme had vastgesteld. Ik vraag of hij destijds wist wat dat inhoudt, hij schudt opnieuw zijn hoofd maar nu krachtiger. Ik spreek met hem over het gezin waarin hij is opgegroeid. Hij vertelt dat er sprake was van een ontwrichte thuissituatie, en dat de situatie niet houdbaar bleek voor zijn moeder. Hij moest naar een pleeggezin. Hij was 14 jaar oud op dat moment. Hij voelde zich niet gelukkig omdat hij het idee had, niet welkom te zijn. Hij vertoonde opstandig gedrag. Hij werd in nog 2 andere pleeggezinnen geplaatst, tot hij oud genoeg was om op 18-jarige leeftijd zelfstandig te wonen.

Nadat hij dit aan mij verteld heeft slaat hij dicht. Hij heeft er geen zin meer in. Ik wil een arm om hem heen slaan, gewoon omdat zijn verhaal zo heftig is, gewoon omdat zijn jeugd zo heftig is geweest. Hij zit niet te wachten op medelijden, voel ik. Ik sta op en zie hoe hij zijn jas aantrekt en stilletjes het pand verlaat.

Met een baan wilde het niet echt lukken
De week erop is onze tweede afspraak. Hij stapt wat lichter over de drempel van het pand heen, zo lijkt het althans. Zijn glimlach is nog altijd vriendelijk en breed. We waren gebleven bij zijn 18de levensjaar, het jaar waarop hij zelfstandig ging wonen. Ik wil veel vragen op hem afvuren maar besluit dat ik hem maar gewoon laat praten.

Hij gaat op kamers op zijn 18e, werkte in een beroemd restaurant, alleen niet als kok. Hij lacht spontaan als hij de naam van het restaurant onthult: McDonald’s. Hij was degene die alles opruimde nadat de gasten vertrokken waren. Ik vertel hem dat ik elke vrijdag in een McDonald’s dineer. Hij grijnst. Hij gaat door met zijn verhaal. Hij heeft een half jaar gewerkt bij de fastfoodketen; hij werd ontslagen omdat hij niet snel genoeg zou zijn met het uitvoeren van zijn taken. Op de markt bij een groente- en fruitkraam werd hij na enkele maanden ontslagen omdat hij wel vriendelijk naar de klanten was, maar moeilijk contact maakte.

Zijn enthousiasme voor computergames biedt kansen
Ik vraag waar hij in het leven echt plezier aan beleeft. Hij kijkt wat om zich heen, zoekend, maar vuurt dan een doel op mij af. Hij is verslingerd aan computergames, en dat hij er goed in is. Ik krab even achter mijn oor. Computergames. Als fervente gamer (World of Warcraft), weet ik direct wat hij bedoelt. Dat is een meevaller. De tegenvaller is echter dat er haast geen banen zijn in die wereld in Nederland. Daarvoor moet hij naar de USA of China. Dus we moeten creatief zijn samen.

We gaan door met het loopbaanonderzoek, we spreken elkaar elke week en zetten zijn wensen, eisen, mogelijkheden, eigenschappen en vaardigheden op een rijtje. We doen een branche-onderzoek, we analyseren functies en bedrijven. We werken hard, dat is zeker, maar er is nog geen einddoel in zicht.

Dan op een zaterdagmiddag. Ik blader verveeld een plaatselijk weekblad door, mijn oog valt op een advertentie met de kop: ‘Medewerker gezocht voor een gameshop in Eindhoven’. Ik scroll snel door de functie-eisen van de persoon die ze zoeken: Twintiger, *check, Opleiding retail, *geen check, Ervaring in het omgaan met klanten, *halve check, Ervaring met diverse games,*big check. Ik twijfel het hele weekend omdat ik weet dat hij er misschien niet klaar voor is, gezien zijn werkverleden. Maar aan de andere kant kan het een goede opsteker voor hem zijn, om bezig te zijn met iets waar zijn hart ligt.

Ik zit te duimen voor hem zodra het gesprek start
Tijdens onze volgende afspraak, laat ik hem de advertentie zien. Hij lacht zijn brede grijns en hij wil er voor gaan. Ik loop de functie-eisen met hem door en bespreek de realiteit met hem. Hij hoort mijn argumenten niet. Dit is zijn baan! Daar wil hij voor gaan! Samen maken we een enthousiaste sollicitatiebrief, we gooien alles op zijn liefde voor de games. En wat blijkt: hij wordt uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Ik ben heel blij voor hem maar ben ook behoedzaam. Hij verdient het om er vol voor te gaan. We halen alles uit de kast. Hij oefent een paar keer het sollicitatiegesprek met mijn collega. Hij is er klaar voor! Vanaf dat moment zit ik in mijn stoel te duimen voor hem, vinger-op-duim, duim-op-vinger.

Eind van de middag. Hij belt mij, het was een fijn gesprek maar kreeg te horen dat hij het niet zou worden. De reden: te weinig ervaring in retail. Hij is heel teleurgesteld. Ik probeer hem te troosten maar ik ben niet verbaasd. Soms zijn bruggen ècht een brug te ver. Dat neemt niet weg dat Roy een nieuwe ervaring heeft opgedaan. Ik ben zo trots op hem en dat vertel ik hem zodra we elkaar weer ontmoeten.

Een beschermde werkomgeving past bij hem en hij maakt promotie
De daaropvolgende weken gaan we door met het loopbaanonderzoek. Roy vindt het duidelijk fijn dat we samen kijken naar zijn kwaliteiten en positieve eigenschappen. We praten veel en hij beseft dat een beschermde werkomgeving het beste bij hem past. Beschermd in die zin dat hij zichzelf mag zijn en blijven, dat hij niet per se moet presteren naar de verwachtingen van anderen. Ik vind die beschermde omgeving voor hem en hij gaat er aan de slag. Hij is blij dat hij er welkom is. We houden contact en ik volg hem op de werkvloer. Het blijkt dat Roy floreert bij het bedrijf waar hij werkt, hij promoveert binnen een jaar van medewerker productie naar assistent kwaliteitscontroleur. En dat past perfect bij hem. En in de avonden en weekenden? Dan is hij nog graag aan het gamen!

KUN JE HULP GEBRUIKEN?

TOEGANG NEOS

Je kunt bij ons terecht voor opvang, advies en informatie. Neem contact met ons op. We luisteren graag naar je. Heb je te maken met huiselijk geweld en heb je direct hulp nodig, je kunt ons 24×7 telefonisch bereiken via telefoonnummer 0800 0117 (gratis).

Neem contact op