Ga terug naar nieuws overzicht

Vera Vertelt over Adrianus

Adrianus heeft heel Europa gezien, veel vrijheid gekend en is een positieve enthousiaste man. Vera gaat samen met hem opzoek hoe die talenten het beste in te zetten. 

Sinds 2010 ben ik jobcoach bij Neos. Als jobcoach begeleid ik mensen op weg naar dagbesteding en/of (vrijwilligers-) werk, en dat doe ik met heel veel plezier! In de loop der jaren heb ik mijn ervaringen opgeschreven over de talloze boeiende ontmoetingen die ik heb gehad. De mensen die ik begeleid, hebben vaak een lange weg afgelegd en nog te gaan. Ik ben regelmatig ontroerd door alle ervaringen, maar ook verwonderd over de kracht en de humor die schuilt in de mens. Ik wil mijn ervaringen hier graag met je delen en misschien voel je diezelfde emoties. Laat mij weten wat mijn verhalen met je doen. Jobcoach van dak- en thuislozen, een prachtig beroep!

 

Krijg hem van de bank af, is de opdacht

De boodschap van mijn contactpersoon van de Gemeente is duidelijk: “krijg hem van de bank af”.  Dat moet niet zo’n moeilijke opdracht zijn, lijkt me. Ik heb er een jaar de tijd voor. Tijd om kennis met Adrianus te maken.

Mijn eerste indruk: mooie doorleefde kop, zorgeloze lach, pretogen. Hij heeft lak aan eerste indrukken. Zowel van de zijne als de mijne, dat vind ik leuk.

Ik vraag hem of hij snapt waarom hij gekoppeld is aan een jobcoach. “Ik heb geen flauw idee”. Ik vertel hem dat de Gemeente verwacht dat hij in actie komt en hij lacht breed.  Hij vraagt of ik rook en of we een peuk kunnen doen samen.

Ik vraag hem naar zijn huidige situatie. Hij is met behulp van Neos zelfstandig gaan wonen, alweer enkele jaren terug. Het gaat goed. Hij is happy in zijn woning, ontvangt er vrienden, kookt voor zichzelf, verzorgt zijn woning en zichzelf. Hij heeft een dochter die zelfstandig woont, bezoekt haar regelmatig. Op mijn vraag wat hij zoal doet op een dag: “Beetje chillen, beetje lezen, beetje tv-kijken, beetje niks doen”.

Ik vraag hem naar zijn geboortejaar, ik schat hem op 50 jaar. Zijn antwoord verbaast mij, hij is 60 jaar oud. Ik vraag hem naar het werk dat hij deed. Een loopbaan vertelt namelijk veel over de interesses van iemand. Hij is er kort en krachtig over. “Ik heb nooit een loopbaan gehad. Als jochie van 15 ben ik van school getrapt, te veel kwajongens streken. Dus ben ik maar gaan werken, mede door de dwingende, hardhandige hand van mijn vader”. Hij kwam in een fabriek terecht waar hij werd opgeleid tot lasser. Hij haatte het werk. Toen hij 17 jaar was gooide hij zijn veiligheidsbril in het vuur en vertrok.

Liftend door Europa ervaart Adrianus wat vrijheid voor hem betekent

Een week later zie ik Adrianus weer. Ik vraag hem hoe het is gegaan nadat hij zijn veiligheidsbril in het vuur heeft gesmolten. “Ik pakte mijn rugzak en ging liftend door Europa heen. Van land naar land, verbleef overal en nergens, en dat heb ik 20 jaar vol gehouden. Spanje, Portugal, Italië, Zwitserland. Ik verdiende de kost met werk wat op dat moment voor handen was. Groenten plukken, werken in de bouw, contracten verkopen op straat”. Hij werkte genoeg om te zorgen voor een bed en wat te eten.

Toen hij 37 jaar was kwam hij terug naar Nederland. Een rugzak vol met ervaringen. Hij kreeg voor het eerst verkering, en werd vader van een dochter. Binden aan de moeder van zijn kind was lastig. Aan zijn dochter lukte wel. Hij probeerde te werken voor verschillende werkgevers. Maar dit mislukte. Hij miste de vrijheid en kreeg vaak ruzie. Hij ging van werkgever naar uitkering en vice versa. Veel geprobeerd, veel mislukt. “Maar mijn grootste prestatie is mijn dochter” vertelt hij trots tijdens onze gesprekken.

Zolang Koningshuis van onze belastingcenten leeft, voor mij geen vrijwilligerswerk

Ik mag hem, ik mag zijn vrije geest, zijn avontuurlijke levensstijl. Hoe krijg ik deze man van de bank af?  Dagbesteding, vrijwilligerswerk? Hij ziet het niet zitten. “Dagbesteding is voor mensen die zich vervelen en ik verveel me niet. En ik ga geen vrijwilligerswerk doen zolang ons koningshuis van onze belastingcenten leven”. Hij is stellig, heel stellig. Zijn vrije geest lijkt niet te temmen. Ik moet iets verzinnen. Want ik ben het met de Gemeente eens. Hij mag echt wel iets gaan ondernemen als tegenprestatie en dat vertel ik hem ook.

Bij onze volgende afspraak is hij stipt op tijd en heeft een vriend bij zich. Een boomlange kerel die het leven ook met vrijheid omarmt. Ik vertel Adrianus dat ik bij het Living Museum wil gaan kijken, en nodig de heren uit mee uit gaan. Dat vindt hij prima, lekker samen op stap. Gedrieën lopen we de Hoogstraat af, op weg naar de artistieke wereld. Ik voel me geweldig tussen deze twee ouwe hippies. We gieren van de lach terwijl we op pad zijn. Ik herinner Adrianus nog even aan mijn opdracht “In elk geval zit je nu niet op de bank”.

Eenmaal aangekomen bij The Living Museum krijgen we een rondleiding en Adrianus ziet het wel zitten. “Ja, hier kan ik wel wat doen”, zegt hij. We spreken af dat hij de volgende week gaat starten, niet met dagbesteding, maar er gewoon zijn.

Een week later start Adrianus bij The Living Museum. Hij doet wat klusjes af en toe, verder is hij gewoon aanwezig. Hij zit het liefst gezellig koffie te drinken en te ouwehoeren met andere deelnemers. Er is bij The Living Museum een grote bank, daar zit hij graag op. Missie deels geslaagd; hij is van de bank in zijn woning verplaatst naar de bank op een andere locatie.

Knuffelen, bingo spelen en dansen met dementerenden kan hij heel goed

Ik doe een beroep op zijn talenten en zeg dat er toch echt wel verwacht wordt dat hij meer actief gaat zijn, bijvoorbeeld door vrijwilligerswerk. Hij is niet echt onder de indruk van mijn betoog, “zolang de Koning leeft van onze belastingcenten doe ik niets”. Ik zeg hem dat ik niet onder de indruk ben van zijn argumenten en ga naar de site van Eindhovendoet.nl. Hij heeft wat mij betreft geen keuze en moet in elk geval naar de vacaturebank kijken.

We stuiten op de vacature “begeleider van demente bejaarden”, één keer in de week op een avond in een soos van een verzorgingstehuis, dicht bij zijn woning. Hij zegt zuchtend dat hij er wel een keertje gaat kijken. Ik praat met hem over zijn positieve houding, wat hij de oudjes kan bieden, wat het hem gaat geven als voldoening. Het zaadje is gepland.

Er gaan een paar weken overheen, maar hij is gaan kijken bij de soos. Ik klop hem hard op zijn schouder en lach tevreden. “Ik ga op maandagavond even meedraaien, gewoon voor die oudjes”. En nu: Twee keer in de week is Adrianus te vinden in het verzorgingstehuis. Hij doet spelletjes, hij zingt en danst met de bewoners, hij organiseert bingo-avonden en houdt knuffelsessie met iedereen die hem wil knuffelen. Hij is van de bank af. En… nog veel belangrijker, mensen kunnen genieten van zijn kop, zijn stralende ogen en zijn lach. Zoals ik er ook al die tijd van genoten heb.

 

De echte naam van Ben en zijn hond zijn bekend bij de redactie

KUN JE HULP GEBRUIKEN?

TOEGANG NEOS

Je kunt bij ons terecht voor opvang, advies en informatie. Neem contact met ons op. We luisteren graag naar je. Heb je te maken met huiselijk geweld en heb je direct hulp nodig, je kunt ons 24×7 telefonisch bereiken via telefoonnummer 0800 0117 (gratis).

Neem contact op